Abibulla Suleymanoviç aqşam bağçanı dolanmağa çıqtı.

O, taze qoçan atqan mısırboğdaylarnı, soğan tahtalarını, örken cayğan qabaqlarnı közden keçirdi, soñra, törde azbar üstünde bulunğan gür dallı terekke cürüş etti. Bu esnada, qomşu bağçanıñ içinde suv arığı başında Leylâ közüne çalındı.

– Meraba Leylâ, – dep seslendi. – Bu qadar yaqın ekensiñiz, albu ise davuşıñız çıqmay.

Tanış ses Leylânıñ qulaqlarına hoş keldi, artına aylanıp baqqanı kibi, Abibulla Suleymanoviçni körerek, külip ciberdi:

– Ya meraba! Siz de deryalar artında degilsiñiz, lâkin dünyada yaşağanıñız belli degil. – O, elindeki qopqanı arıq yanında qaldırıp, oña taba doğruldı: – Kene biberlerni suvarasıñızmı? – dep soradı. –Men sizni köy hızmetini sevmeysiz dep eşitken edim, közlerim ep aksini köre.

– İstemey edim. Özüñiz söyleñiz, ne yapayım?

Halqnen tanışlığım yoq. Bir Bekirni bilem, o da bir aftadan berli körünmey. Şeerge kettimi, yoqsa?

– Bilmeyim.

– Canım, sizden ğayrı bunı kim bilecek?

– Bekirni men de bir aftadan berli körmeyim.

– Niçün?

– Rica etem, bu hususta menden bir şey soramañız... Başqa laqırdı eteyik. Köyde sizniñ canıñız sıqıla, öylemi? Çoqça çalışmaq kereksiñiz...

– Men tezden ketmek isteyim.

– Niçün böyle çabik bezdiñiz? Men sizni bütün yaz oturırsıñız belley edim.

– Maqsadım şu edi. Kerçek, sizlernen cürmesi ğayet hoş. Lâkin...

O toqtalıp qaldı.

– Söyleñiz... çekinmeñiz.

– Hatırıñızdamı?.. poyezdda körüşkende, siz maña: “meni iç bir yerde körmeyceksiñiz”, degen ediñiz... Taliy bizni kene kelip taptı.

– O zaman yañılğanıma şimdi çoq sevinem. Eger siz mından ketseñiz, biliñiz ki, menim de canım sıqılacaq.

– Bekir siziñ canıñıznı sıqıldırmaz...

Leylâ indemedi, başını aşağı aldı.

– Ah, siz meni añlasa ediñiz, – dedi, köküs keçirdi. Onıñ yüregini accı bir şey yaqqanı duyuldı. – Men onıñnen üç yıl Taşkent institutında oqudım, ebet... üç yıl. Qırımdan yalıñız ekimiz edik. Menim tilimde söylengen, menim adetimce iş körgen yalıñız Bekir edi. Men oña alıştım... Gecemni kündüz etip oqudım, çünki parlaq bir ömür bekley edim. Qırımğa kelsem, ayatımda yañı bir devir açılacaq edi, menim içün onıñ ne qadar büyük qıymeti bar edi.

Bilesiñizmi? Keldim. Ümütlerime, oña olğan muabbetime qarşı mukâfat olaraq...

Leylânıñ boğazına bir şey tıqalğan kibi oldı.

– Siziñ içün fenalıqta bulunmağandır, ebet.

– Men de öyle tüşüne edim. Keldim... Bekir başqasınen yaşağan... Bala olğan... Menim namusım ayaq astında taptalğan.

– Ya... ebet... ümüt olunmağanday areket…

– Sizge açıq göñülli olmaq istedim... Ayıp etmeñiz.

– Emin ola bilesiñiz. İleride ne yapmaqnı tüşünesiñiz, Leylâ?

– Özüm de bilmeyim. Bekirnen laqırdı etmeycek oldım. Lâkin kelip özü afu istedi...

– Afu ettiñiz degilmi?

– Men cevap bermedim. Körgeniñiz kibi, beraber kezintige çıqamız. Yüzüm küle, içimde alevlengen ateş meni bir kebap kibi küyüte. İleride ne yapacağımnı soraysıñız... Men ne yapa bilirim?

– Siz Bekir içün uzun yıllar muabbet beslediñiz. Onı unutalmazsıñız.

– Doğru, Bekir, başta sadıq arqadaş edi...– Leylâ közleriniñ yaşını köstermek istemey, ters aylandı.

Dağda ötken puğularnıñ sadası, terekler üzerinde çırıldağan çır-çır mazinlerniñ sesi eşitildi.

Bu arada uzaqtan qadın davuşı keldi.

– Meni qıdırsalar kerek, – dedi Leylâ. – Sağlıqnen qalıñız. Yarın körüşirmiz, degilmi?

– Sağ olsaq, mıtlaqa körüşirmiz.

Abibulla Suleymanoviç evge eyecanlı qaytıp keldi. Aqşamlıq aşnı red etti. Gece töşeginde çoq vaqıt yuqlayalmay, özüniñ iradesinen küreşip turdı.

– İnanıp olamayım. Qız degen şey – kökteki beyaz bir bulut kibi uçar kezer, – dep azaplandı.

– Fikrini deñiştirmeycegini qaydan bileyim? Şunıñ özüne... Bu ola bilirmi? Olur, er şey olur.