Aqşam Tenzile qartana Orta maallege musafirlikke ketmek istedi.

– Bayağı vaqıttan berli Sabenen körüşmedim – dedi. – Ğarip o zayıf ayağınen uzaqqa çıqıp olamay, men de vaqıt tapıp baramayım. Ketseñ, qapılarnı beklersiñ. Canım balam, buzavçıqnı aranğa qapatmağa unutma.

– Güzel, – dedi Abibulla Suleymanoviç, – qaparım. Qasevet etmeñiz, büyükana. Qaranlıqta qaytmağa qorqmazsıñızmı?

– Men çoq eglenmem. Yaz vaqtı. Şimdi yatsı olur.

Maramasınen başını örtip yolğa çıqtı...

Ortalıq azar-azar qaranlıqlaştı. Dağlar sustı. Bağçadaki tereklerniñ qalabalığı közden silinip, tegiz qara bir perde olıp köründi, lâkin evniñ artındaki özen şuvultısını kesmedi.

Abibulla Suleymanoviç tınçlıqnı seyirge daldı. O asılda susıp, etrafnı diñlemege seve, bunda özüne zevq tapa edi.

Şimdi böyle diñlenip turğanda, bağça taraftan talğın bir qadın davuşı eşitildi. Ereslenip yerinden turdı, terekler arasında Leylâ köründi.

Abibulla Suleymanoviç onıñ yanına acele sürette bardı. Leylânıñ töben turğan başını ıncıtmay nezaketnen köterdi de:

– Sensiz maña ömür yoq, Leylâ, – dedi. – Şu elâ közleriñni körgen künümden berli ne qadar raatsız geceler keçirdim! Men bir deli kibi soqaqlarnı, bağçalarnı dolaşam. Zeinimde yalıñız sensiñ.

Leylâ uzun kirpiklerini köterdi. Abibulla Suleymanoviçke teren nazarlar taşladı:

– Meni sevesiñ, öylemi? – dep soradı.

– Sevem, Leylâ. Hayalımda kezgen bir sensiñ. – O, Leylânı özüniñ bavrına sıqtı, eyecandan ateşlengen dudaqlarından öpti. Biri-birinden ayırılmay, çoq vaqıt susıp turdılar.

– Keçken gece qorqunçlı tüş kördim, – dedi Leylâ, – aqılıma ketirsem, alâ yüregim titrey.

– Hayır ola. O nasıl tüş edi?

– Seniñnen dağğa kezinmege çıqtıq. Uçurımğa yaqlaşqanda, artta qaldıñ. Men aldımda, közleri qan basqan qaşqırnıñ üzerime atılmağa niyetlengenini körgenim kibi, saña qıçırdım. Sen uzaqtan, menim alıma seyir eterek, küldiñ. Men ağlamağa başladım. Bundan soñ, qaşqır dağda yoq oldı. Bu yer zarafatlı yer, keteyik, dep, eliñden tutmaq istedim, bu arada bir arslanğa çevirildiñ. Qıçırmaq istedim. Sen boğazıma yapıştıñ, meni qayadan aşağı fırlattıñ... Uyanğan soñ telâşqa tüştim, sabağa qadar yuqlayamadım. Kündüz seni körmek istedim. Bağçada büyükanañ, Bekirnen söylenip turğanını eslegen soñ, evge qaytıp keldim.

Abibulla Suleymanoviç taacipke qaldı.

– Eger tüşlerge inanmaq mümkün ise, eñ evelâ men elâk olmağa borclum, – dedi. – Suvuq qanlıqnı coyma. Büyükanam, Bekirnen söyleşe edi deysiñ, öylemi?

– Ebet.

– Bugün onı cami yanında kördim. Az qaldı, selâmımnı almay keçecek edi.

– Niçün?

– Çünki maña darğın.

Leylâ indemedi.

Abibulla Suleymanoviç onıñ saçlarını sıypadı, kederli közlerine baqtı.

– Niçün indemeysiñ, Leylâ? – dep soradı. – Seni kederlendirgen ne?

Leylânıñ közleri yaşlandılar:

– Keteyik, Abibulla, – dedi. – Rica etem, bu köyden keteyik.

– Qayda?

– Qayda olsa da, keteyik. Eñ olmağanda, Orta Asiyağa keteyik.

– Sevgili Leylâ! Meni seveceksiñmi? Söyle!

– Niçün böyle suallernen qalbimni yaqasıñ? Eñ yüksek hayallarımda yaşağan sensiñ. Seni sevmeycegimmi?

– Ya Bekir?

– Bekir... Ah, onıñ adını añma, yüregimni hırpalama! Men onıñ, yalıñız tanış arqadaş olıp qalğanını isteyim. Men şimdiden soñ Bekirni, iç bir vaqıt seniñ kibi sevalmaycağım. Unutayıq, Abibulla! Keçkenlerniñ episini unutayıq.

– Unutayıq... eger unuta bilsek, güzel. Men Bekirnen eppeyi ömür keçirdim. Şimdi onıñnen alâqam kesilecek, biri-birimizge duşman olacaqmız...

– Bu işte qabaatlı sen degilsiñ...

– Öyle deme, Leylâ! Men qabaatlım. Lâkin men ne yapa bilir edim? Bu közler, bu güzel baqışlar barmı?! Men olarnıñ esiri oldım. Şimdi yolumdan meni kimse qaytaralmaycaq. Bütün göñlümnen saña sadıqım. Eşitesiñmi, Leylâ? Sen yıldızlarnıñ ayaqdaşı, tılsımlı bir meleksiñ. Er sözüñe razım. Bir söz söyle, beraber uzaqlarğa, ebet uzaqlarğa, o tınç qum saralarına, o bereketli Ferğane boylarına keteyik. Anda bizni bahtiyar ömür bekley.

– Men... Ah, men közlerimnen körgenlerime, qulaqlarımnen eşitkenlerime inanmayım. Bu, maña bir tüş kibi kele. Daa tünevin qatıy fikirge kelüvden aciz edim.

– Sevimli Leylâ! Demek, biri-birimizniñ cefa ve sefasını bölüşecekmiz, öylemi?

– Öyle…

Bağçanıñ terekleri arasından ay köründi. Kökniñ yüzü ağardı, ortalıq aydınlaştı. Hoş bir manzara açıldı.

– Geceniñ güzelligine diqqat etesiñmi, Leylâ? Aqşam sağırlaşıp qalğan bağça, şimdi ne qadar şırnıqlı körüniş aldı...

– Körem. Bu ay yarıq geceni iç aqılımdan çıqarmaycağım...

Leylâ, Abibullanıñ qoltuğından tuttı, aqırın-aqırın bağçanıñ terenligine doğru adımladılar.

Olarnıñ yüzleri de terek taldalarında gizlene, de ay şavleleri altında aydınlana edi.

Qomşu bağçanı ayırğan azbarnıñ üstündeki erik tereginiñ yanına barğanda, Abibulla Suleymanoviç toqtaldı:

– Öyle olsa, men de bu terekni unutmaycağım, – dedi ve külümsiredi. – Eñ sevimli daqqalarımnı bu terekniñ astında keçirdim.

Leylâ, başını aşağı egiltti, ekisi çoq vaqıt susıp turdılar. Etrafnı tınçlıq sardı. Şimdi dağlar, bağçalar yalıñız bu eki yürekniñ uruşını diñley edi.

– Keç oldı, – dedi Leylâ, – penceremizdeki yarıq söndi, kördiñmi? Qaytmaq kerek. – Elini uzataraq, dalğın bir sürette: – geceñiz hayırlı olsun, – dedi.

Abibulla Suleymanoviç onıñ tirsegine qadar çıplaq bulunğan beyaz elini öpken soñ:

– Hayırğa qarşı, – dep cevaplandı.

Leylâ terekler arasında ğayıp olıp ketti.

Abibulla Suleymanoviç qaytıp kelgende, büyükanasını evde kördi.

– Tenbilep kettim de ya, balam, – dedi Tenzile qartiy. – Qapılarnı beklemegensiñ. Buzavnı ayırmağansıñ. Alay sütümni emip bitirgen. Maşalla, maşalla! Pek becerikli ekensiñ. Tfu... tfu... nazar tiymesin...– dep külümsiredi.

Torunı da külip ciberdi.