Kündüz saat on bir qararlarında İcra Komiteti reisiniñ qabul odasında, divan üzerinde Darbali otura edi. Başındaki qalpağınıñ tükleri hırpalanğan, saqalı ösken, çırayı qaçqan. O, ğayet tüşünceli edi.

Tışarıda accı yel uvulday. Küçük qarnen qarışıp ince yağmur sepeley.

Endi dekabr ayınıñ soñu kelgen edi.

Qapı açıldı. İçeri Kâzim oca kirdi. Kimsege baqmay, reisniñ odasına doğrulğanda, sekretar onı toqtattı.

– Biraz sabır etiñiz, – dedi. – Beklegenler barlar.

Kâzim oca divanğa oturayım degende, yanında Darbalini esledi.

– Sen bu yaqqa ne işnen tüştiñ? – dep soradı. – Körüşmegenimiz qayda qaldı?

– Ebet, eppeyi vaqıt keçti.

– Seni şeerde yoqsıñ, dep tüşüne edim. Kene eski hızmetiñdesiñmi? Devletov ne yapa?

– Hayır. Artelde çalışmağanım beşinci ay. Devletov meni işten çıqardı. Ondan soñ ne oldı, ne qaldı, bilmeyim.

– Şimdi ne iştesiñ?

– Degirmende çalışam. Siz ne yapasıñız? Sağlığıñız yerindemi? Çoq deñişkensiñiz!

– Ne yapayım? Kene balalarnen oğraşam. Şükür şimdilik ayaq üstündem. Lâkin qartlıq özüni duydura. Bu yaqında bel ağırısı peyda oldı; ekimler, keçer deyler. Baqayıq. Söylese, mında ne hızmetnen tüştiñ?

– Reiske eki sözçik aytmaq isteyim.

– Eki sözçik dediñmi?

– Ebet, eki sözçik.

– Ne hususta? Bilmek mümkünmi?

– Devletov hususında. Endi pıçaq boğazğa tayandı. Öz aqqımnı tanıtmağa qudretim yetişmedi. Tüşündim, baqtım... Böyle qalsa elvermeycek. Zan etem, mında meni añlağan tapılır.

Bekleyim. İçeriden adam çıqsa, kirecegim. Devletovnıñ kim ekeni aqqında eki sözçik aytayım da, soñu ne olsa-olsun. Ya siz oca? Siz ne işnen keldiñiz?

– Tünevin konferentsiyada menim derslerim üstünde toqtalğanlar...

– Ne degenler, oca?

– Usulı eski degenler. Zararlı... felân-tügen degenler. Kim bile onı...– Kâzim oca söylenip turğan arada taacipnen pencerege baqtı, tışta soqaq boyu keteyatqan Saniyeni kösterip: – Bunıñ ülema oğlu ne yapa, haberiñ yoqmı? – dep soradı.

– Yaqında körmedim, – dedi Darbali. – Eşitkenime köre, kombinatta çalışa eken; Mansur ölgen soñ, onıñ apayınen tutuşqan. Öz aqayı kibi evine bara, otura, kimerde qonıp da qala, deyler...

Reisniñ qapısı açıldı. Elinde portfeli, közlükli, uzun boylu kişi çıqtı, elindeki kâğıtını sekretarğa uzattı. Sekretar üzerine peçat qoydı, qaytarıp bererek, Darbalige hitapnen:

– Rica etem, kiriñiz, – dedi. – Nevbet siziñ.